News Ticker

Αλεξία Έβερτ: «Ο πατέρας μου έλεγε πάντα την αλήθεια χωρίς να υπολογίζει το κόστος»

Συνέντευξη στην Βίβιαν Μαργέλλου

Η Αλεξία Έβερτ γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο κέντρο της Αθήνας, στο Μετς. Σπούδασε μάρκετινγκ, διαφήμιση και επικοινωνία και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου. Από το 1989 και για πολλά χρόνια εργάστηκε σε εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα, στο χώρο των πωλήσεων, του μάρκετινγκ, της διεύθυνσης ανθρώπινου δυναμικού, της επικοινωνίας και της διοίκησης. Από το 1997 έως το 2006 εργάστηκε στον διεθνή Όμιλο NETMED S.A/Ψηφιακή πλατφόρμα NOVA (Filmnet, SuperSport). Τα τελευταία τέσσερα χρόνια διετέλεσε Διευθύντρια Επικοινωνίας του Ομίλου. Το 2006 εξελέγη Δημοτική Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων και διετέλεσε Αντιδήμαρχος στον τομέα της Υγείας, της Κοινωνικής Μέριμνας και Ισότητας. Το 2019 επανεξελέγη Δημοτική Σύμβουλος, πρώτη σε ψήφους, με τον Συνδυασμό «ΑΘΗΝΑ ΨΗΛΑ», με επικεφαλής τον κ. Κώστα Μπακογιάννη. Από τον Σεπτέμβριο 2019 έως τον Νοέμβριο 2020 διετέλεσε Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Ορίστηκε επίσης Πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας και της Επιτροπής ΑμεΑ . Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος των Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών Ελλάδος και στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών και του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας. Από πολύ νεαρή ηλικία εργάστηκε αμισθί στο Δήμο της Αθήνας και στο Υπουργείο Προεδρίας. Παράλληλα συμμετέχει πάντα, σε φιλανθρωπικές και πολιτιστικές δράσεις οργανώσεων όπως «ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ», ΕΛΕΠΑΠ, Μουσείο Μπενάκη κα. Το 2004 βραβεύτηκε ως «Manager of the Year» κερδίζοντας το πρώτο βραβείο κοινού στο πλαίσιο της οργάνωσης «Γυναίκες της Χρονιάς».

Είναι όμορφο να εκφράζει κάποιος την αγάπη και την ευγνωμοσύνη του στην οικογένειά του! Σήμερα η κ. Έβερτ μας μιλάει για τα αγαπημένα της πρόσωπα, και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η ίδια, είναι η «ραχοκοκαλιά» της ζωής της!

ΒΜ: Άγγελος Έβερτ, ο παππούς σας. Κατετάχθη στους «Δικαίους των Εθνών». Τι θυμάστε πιο έντονα από την ζωή και τη σχέση σας;

ΑΕ: Θυμάμαι την εποχή που ζούσαμε στην ίδια γειτονιά, λιγότερο από 100 μέτρα απόσταση το σπίτι μας από το δικό του, όπου πήγαινα με λαχτάρα κάθε απόγευμα. Θυμάμαι που με υποδεχόταν με τέτοια χαρά, παιδική αύρα και γλυκύτητα εκείνος και η γιαγιά μου για να μας βοηθήσει, την αδελφή μου και εμένα, στη μελέτη των μαθημάτων της επόμενης μέρας, να μας «τρατάρει» γλυκό ή φρούτο, να μας δώσει χαρά και αγάπη. Θυμάμαι τα πειράγματά του, το χιούμορ, την γλυκύτητά του. Θυμάμαι τον έρωτα του για την γιαγιά μου, τον έρωτα της γιαγιάς μου για τον παππού μου, φώτιζε καθημερινά το σύμπαν μου ολάκερο. Είχαν 16 χρόνια διαφορά, έζησαν μαζί 32 ευλογημένα αλλά συνάμα και τόσο δύσκολα χρόνια, αυτά της κατοχής, του εμφυλίου και των πολιτικών ταραχών. Στην καρδιά μου ο παππούς μου ήταν ο καθημερινός χαμογελαστός, καλοσυνάτος Άγιος μου Βασίλης, δεν χρειαζόταν να περιμένω τα Χριστούγεννα για να ζήσω στιγμές θαλπωρής και αγάπης. Ο παππούς μου ήταν ο «Δίκαιος της Καρδιάς» μου, ο «Άγγελός μου» της ευαίσθητης παιδικής μου ηλικίας, το απάνεμο λιμάνι μου. Με καταλαμβάνει μέχρι σήμερα δέος, ότι Ο «Δίκαιος των Εθνών», ο αγωνιστής και πρωτεργάτης της Εθνικής Αντίστασης με το ψευδώνυμο Όττο, (λίγοι θυμούνται και μνημονεύουν τον καταλυτικό του ρόλο στην Εθνική Αντίσταση) ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα να μη βρεθεί η Πατρίδα κάτω από την μάστιγα και μπότα του Ανατολικού Μπλόκ, ο Άγγελος με την πατριωτική και λιονταρίσια ψυχή του, είναι ο τρυφερός, μεταξένιος στην καρδιά παππούς μου. Ο δικός μου παππούς και Ήρωάς μου!

ΒΜ: Μιλτιάδης Έβερτ, ο πατέρας σας. Στις 9/2 συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την απώλειά του. Μεταξύ άλλων, το 1997 έγραψε το βιβλίο «Ο Κόσμος που Έρχεται». Ήταν προφητικό;

ΑΕ: Ο πατέρα μου ήταν ρεαλιστής, είχε όραμα, αστείρευτη ενέργεια και θέληση. Τετράγωνο, πρακτικό μυαλό, οξυδερκής με καρδιά μάλαμα. Αν και δεν χωρούσε σε «ταμπέλες», οι χαρακτηρισμοί «Μπουλντόζας» και «Λαϊκός Δεξιός» του ταιριάζουν απόλυτα, ονειρευόταν μια κοινωνία δίκαιη, ίσων ευκαιριών, μια Ελλάδα εκεί που της πρέπει, αγέρωχη και υπερήφανη. Ήταν βαθιά δημοκράτης και δίκαιος και εξαιρετικά αυστηρός κριτής του εαυτού του. Αγαπούσε την πατρίδα του και τους συμπατριώτες του, οι προθέσεις του ήταν αγνές και ξεκάθαρες, το ήθος του απαράμιλλο, το αναγνωρίζουν όλοι ανεξαιρέτως παρατάξεων. Και ναι, πάντα έβλεπε μακριά, όχι μόνο προσπερνούσε αλλά απεχθανόταν την μικροπολιτική για ευκαιριακά οφέλη, μιλούσε πάντα την αλήθεια με όποιο κόστος.

ΒΜ: Λίζα Έβερτ, η μητέρα σας. Πολίτης του κόσμου και διακεκριμένη φωτογράφος. Είναι το πρότυπό σας;

ΑΕ: Δεν είχα ποτέ στη ζωή μου «ανθρώπους πρότυπα». Είναι έως αδύνατον να είμαστε τέλειοι σε όλα. Επιστρατεύω την όποια κρίση διαθέτω προσπαθώντας να υιοθετήσω, να κάνω κτήμα μου φωτεινά παραδείγματα συμπεριφορών, ζωής και εξέλιξης ανθρώπων σε συγκεκριμένους τομείς που διακρίνονται και ξεχωρίζουν, μιλώ για τα ειδικά χαρακτηριστικά ανθρώπων προς μίμηση. Το ίδιο βέβαια ισχύει για χαρακτηριστικά και συμπεριφορές ανθρώπων που «τοιχοκολλώ» στην συνείδηση μου ως παραδείγματα προς αποφυγή. Σχεδόν καθημερινά για απλά πράγματα ή πιο σύνθετα λέω στον εαυτό μου «Αλεξία, εσύ μακριά…εσύ ποτέ το τάδε ή τάδε». Κάπως έτσι διατηρώ την ακεραιότητα του χαρακτήρα μου, δεν παρασύρομαι σε πεδία που με απωθούν από «γεννησιμιού» μου. Την μητέρα μου, την θαυμάζω απεριόριστα για το έργο της, ένα τεράστιο μοναδικό και πρωτοπόρο για την εποχή έργο που δεν πρόβαλε ποτέ. Έχει βραβευτεί γι’ αυτό και από την Ακαδημία Αθηνών. Υποκλίνομαι σε εκείνην και είμαι εξαιρετικά υπερήφανη, έχω φάρο μου τα ιδιαίτερα σπάνια, φωτεινά χαρακτηριστικά που συνθέτουν την προσωπικότητά της. Την μόρφωσή της, την καλλιέργεια της, την δίψα της για γνώσεις, το πείσμα της κόντρα στις δυσκολίες, την ταπεινότητά της, την ενσυναίσθηση και γλυκύτητα της, την τόλμη της παράλληλα, την σπάνια ανώτερη φύση της.

ΒΜ:  Γιώργος Αλβέρτης, ο σύζυγός σας. Η μεγάλη σας αγάπη!

Η λατρεία μου! Ο βράχος μου, ο αετός μου, το οξυγόνο μου, το φως μου, ο Φάρος μου. Και για συνδέσω τις προηγούμενες ερωτήσεις σας με αυτήν και να μη γίνω γραφική και πολυλογήσω λέω απλά ότι αισθάνομαι μετριότητα και ταπεινή μπροστά σε σπάνιους, ξεχωριστούς, φωτεινούς ανθρώπους που έχω την ευτυχία να αποκαλώ οικογένεια μου, αίμα μου. Αντλεί κανείς αστείρευτη δύναμη όταν θαυμάζει βαθιά και ειλικρινά όσους αγαπά. Και είναι πολλοί εκείνοι στην δικιά μου οικογένεια, ίσως θεωρηθώ επαρμένη που το αναφέρω, αλλά έτσι είναι. Πολλοί πρόγονοι από την πλευρά της μητέρας μου επίσης, πρόγονοι του άντρα μου που ξεκίνησαν από άλλη αφετηρία. Και ο άντρας μου… τι να πρωτοπώ πραγματικά ! Και σκέφτομαι τώρα, πως αυτά που θα ανέφερα δεν είναι υποκειμενική προσωπική μου άποψη. Όλοι όσοι τον γνώριζαν -και ήταν πολλοί αυτοί- τα ίδια θα πουν. Ένα υπέρλαμπρο αστέρι!

ΒΜ: Γιώργος Μιλτιάδης Αλβέρτης, ο γιός σας. Τον ενδιαφέρει η πολιτική;

ΑΕ: Ο γιός μας παρακολουθεί, αφουγκράζεται, ενδιαφέρεται, ανοίγει καθημερινά συζητήσεις για τα τεκτενόμενα και τις εξελίξεις σε όλους τους τομείς τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Είναι ανοιχτό μυαλό, έχει πολύ σωστή κρίση, κοινή λογική, εξαιρετικά δε ανεπτυγμένο το συναίσθημα του δικαίου που το θεωρώ το μεγαλύτερο κεφάλαιο του. Σαν χαρακτήρας μοιάζει πολύ στον πατέρα του. Από μικρός είχε μια σπάνια, όμορφη παλληκαρήσια ωριμότητα και εξαιρετικά ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτά ήταν πάντα τα χαρακτηριστικά που ανέφεραν με το «καλημέρα» όλοι του οι δάσκαλοι και καθηγητές του από την πρώτη κιόλας Δημοτικού. Για να μην πω από το νηπιαγωγείο γιατί έτσι ήταν! Και να προσθέσω το επίσης σημαντικότατο, που εντυπωσιάζει στα μικρά παιδιά γιατί σπανίζει, είχε πάντα πηγαίο, στέρεο σεβασμό και κατανόηση προς όλους.

ΒΜ: Τέλος κ. Έβερτ, θα μοιραστείτε μαζί μας μία ιδιαίτερη οικογενειακή στιγμή;

ΑΕ: Η ζωή μου υπήρξε πολύ έντονη σε κάθε επίπεδο. «Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω απ’ όσα πέρασα», όπως λέει και το τραγούδι…. Σας απαντώ χαμογελώντας με μια δόση πικρίας γιατί μου δίνετε την ευκαιρία να απαντήσω σε όλους όσους ψευδώς πιστεύουν ή διαδίδουν πρόσφατα ότι μεγάλωσα σε ένα γυάλινο κλουβί ως σύγχρονη Μαρία Αντουανέτα. Και οι μαρτυρίες για το αντίθετο χιλιάδες, μιας και οι γονείς μου μας γέννησαν σε πολύ μικρή ηλικία, οι συναναστροφές μας πολλές, ο κύκλος μας μεγάλος και ποικιλόμορφος, ο δε βίος μας δημόσιος . Οι πιο ιδιαίτερες οικογενειακές μας στιγμές πάντως ήταν αυτές οι είτε ποτισμένες με αγωνία γύρω από απρόσμενα και δύσκολα γεγονότα, είτε από τα απλά καθημερινά, που είχαμε ταλέντο να στολίζουμε και διανθίζουμε με το αστείρευτο χιούμορ που χαρακτηρίζει όλη την οικογένεια. Α! Και ναι…. Η μέρα που με ζήτησε σε γάμο ο άντρας μου, μόλις τρεις μήνες μετά την γνωριμία μας. Αν εκπέμπαμε φως αντίστοιχο της χαράς και συγκίνησης μας, θα είχε φωτιστεί από το διαμέρισμά μας όλη η Ελλάδα. Οι γονείς μου τον λάτρεψαν από την πρώτη μέρα που τον γνώρισαν. Και εκείνος αυτούς. Τέτοια η ευτυχία μας εκείνη τη μέρα και την επόμενη περίοδο που δυστυχώς όμως κράτησε μονάχα 5μιση χρόνια. 2,005 μέρες ευτυχίας που από τον θλιβερό Ιανουάριο του 2005 και μετά με κρατούν όρθια, μαχητική, υπερήφανη, απόλυτα και ολοκληρωτικά δοσμένη!

*Η Βίβιαν Μαργέλλου είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ, απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, π.Ειδική Γραμματέας των Απόφοιτων ΕΣΣΔ και στέλεχος Δημόσιας Διοίκησης. Επιμελήθηκε της μετάφρασης της  Έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Έχει βραβευθεί, μεταξύ άλλων, για το άρθρο της “Ένα πολύ μεγάλο Κράτος”. Έχει λάβει κρατική πιστοποίηση στη συμβουλευτική ανέργων. Συμμετέχει ενεργά σε πλήθος φιλανθρωπικών οργανώσεων.