Βριλήσσια: Τα μηνύματα των αυτοδιοικητικών για την ημέρα της γυναίκας
Τα δικά τους μηνύματα για την σημερινή παγκόσμια ημέρα της γυναίκας εξέφρασαν, μέσω αναρτήσεών τους, τόσο ο Δήμαρχος Βριλησσίων Ξένος Μανιατογιάννης όσο και ο επικεφαλής της “Νέας Πνοής για τα Βριλήσσια” Γιάννης Πισιμίσης.
Ο Ξ. Μανιατογιάννης στάθηκε στην ανάγκη εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών και στην ανάγκη διεκδίκησης και κοινού αγώνα για την απόκτηση ισότιμων δικαιωμάτων μεταξύ των φύλων.
Ο Γ. Πισιμίσης υποστήριξε την ανάγκη εξάλειψης κάθε μειονεκτικής θέσης για την γυναίκα στην σύγχρονη κοινωνία, τονίζοντας πως: “Τα δικαιώματα της γυναίκας, πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως μια βάση θεσμικής κοινωνικής αλλαγής και όχι μιας τυπικής διεκδίκησης, πόσο μάλλον διαμαρτυρίας“.
Το μήνυμα του Ξ. Μανιατογιάννη:
“Νέα Υόρκη 8 Μαρτίου 1857
Ημέρα μνήμης των αγώνων για τα δικαιώματα των Γυναικών.
Mε σεβασμό και σύμπλευση στον αγώνα για ισότιμα δικαιώματα στην πολιτική και στην οικονομία.
Με σεβασμό και κοινό αγώνα, ώστε να εξαλειφθούν τα φαινόμενα βίας και κακοποίησης.
Τιμούμε τη Γυναίκα για την καθημερινή της προσφορά στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην εργασία και αποτελούμε Κοινωνία Συνοχής και Δημοκρατίας.“
Το μήνυμα του Γ. Πισιμίση:
“Η ανάδειξη του ζητήματος των δικαιωμάτων των γυναικών στις μέρες μας, έρχεται μέσα από την ανάγκη αναγνώρισης της εξάλειψης κάθε μειονεκτικής θέσης ή θέσης κοινωνικής “υποταγής” της σύγχρονης γυναίκας.
Αναγκαστικά, της συζήτησης για την ισότητα των φύλων, προηγείται η αναγνώριση ότι όλοι σχεδόν οι σημαντικοί ρόλοι και θέσεις έχουν σχεδιαστεί με προκατειλημμένους ως προς το φύλο τρόπους. Όπως γράφει και η θεωρητική του σύγχρονου ριζοσπαστικού φεμινισμού C. MacKinnon: “Ουσιαστικά κάθε ιδιότητα που διακρίνει τους άντρες από τις γυναίκες επικροτείται σε αυτήν την κοινωνία και δίνει το πλεονέκτημα στους άντρες”.
Δεν πρόκειται για κάποιου είδους σωβινισμό που ευνοεί τους άντρες. Είναι η ίδια η κοινωνική δομή που ευνοεί αυτήν την ανισότητα.
Συνεπώς, οποιαδήποτε συζήτηση για τα δικαιώματα των γυναικών και οποιαδήποτε πολιτική για την εξάλειψη των ανισοτήτων δεν λαμβάνει υπόψη της την ίδια την σύγχρονη κοινωνική συγκρότηση, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Ο φεμινισμός σήμερα δεν μπορεί να είναι απλώς διεκδικητικός, αλλά βαθιά δομικός. Τα ίδια τα δικαιώματα της γυναίκας, πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως μια βάση θεσμικής κοινωνικής αλλαγής και όχι μιας τυπικής διεκδίκησης, πόσο μάλλον διαμαρτυρίας.”